یه رابطه وقتی که می خواد شکل بگیره ابتدا از آشنایی شروع میشه. این آشنایی برای خودش یه کتاب هفتاد من داستان داره. می خواد این آشنایی از یه جزوه گرفتن باشه . از یه تصادف رانندگی . شرکت در یه همایش . محل کار . دختر یا پسر همسایه ! توی پیاده رو تو خواربار فروشی ! تو یه سفر . تو یه چت و اینترنت و یا حتی گردش در یک باغ وحش ...  

مصلما هر دختر پسری یه قسمت از وقتش رو برای اینجور مسائل اختصاص میده و اغلب تا کیس مناسبی یافت نشه به این مسئله ادامه میده. بعد از اینکه اون چشمک قشنگه مثل یه تیر نشست به هدف حالا نوبت مرحله شناخت میاد وسط. این مرحله بنا به نوع و نحوه آشنایی ممکنه طولانی باشه و وقت زیادی بگیره. چه بسا برای بعضی افراد تا چند سال این مرحله ادامه پیدا میکنه. اغلب اوقات ما مدت زمانی که گذاشتیم برای مرحله آشنایی رو برای این دوران هم مدنظر قرار میدیم و برامون مهم اینه که با یکی آشنا بشیم. اما  افراد جدی به این دوره به عنوان یه مرحله یادگیری بهش نگاه میکنند. یعنی سعی میکنن برای این مرحله وقت بذارند و تا می تونن از شخصیت و اخلاق و فرهنگ نفر روبرویشون اطلاعات جمع کنن. تو این مرحله یکسری پیوندهای عاطفی هم گاها شکل میگیره و یه رابطه رو ریشه دار میکنه. این ریشه بستگی به میزان زمان در نظر گرفته برای یک رابطه میتونه باشه. گاهی اوقات دخترها و پسرها ساعتها یا با تلفن یا با چت یا قرار کافی شاپ و سینما و خرید کتاب این زمان رو سپری میکنن تا شناختشون نسبت به طرف مقابلشون به حد مطلوب برسه.   

تا همین جاش چند تا سئوال بوجود میاد :  

۱.  بیشتر دوست داری این آشنایی از کجا شروع بشه؟  

۲. با آشنایی هایی که به روش سنتی وجود داره هم فکر میکنی یا دوست داری خودت نحوه آشنایی رو انتخاب کنی؟ 

۳. چقدر وقت صرف شناخت طرفت میکنی؟  یکسال دوسال چند دقیقه؟ 

۴. شناختهای افراد مختلف رو در یکدیگه متاثر میدونی و دخیل میدونی یا نه رو هر فردی به یه دید نگاه میکنی و ملاک تصمیمت نسبت به هر شخص متفاوته؟ 

۵. تا حالا شده برای برقراریه رابطه با افراد دچار مشکل بشی؟ 

 ادامه دارد...